Mistrzostwa Świata - Hiszpania 1982

Mistrzostwa mające odbyć się w 1982 roku przyznano Hiszpanii, która zaledwie kilka lat wcześniej uwolniła się spod jarzma generała Francisco Franco. Rosnąca popularność piłki nożnej na świecie skłoniła międzynarodową federację do zwiększenia liczby uczestników mundialu do 24. Niektórzy uważali, że obniży to poziom turnieju, a aż 52 spotkania to za duża dawka dla przeciętnego kibica. Ale okazało się, iż byli w błędzie. Dla nas najważniejszym faktem XII Mistrzostw Świata była świetna postawa reprezentacji Polski.

[MŚ Hiszpania 1982 - sprawdź wyniki turnieju!]

W eliminacjach do hiszpańskiego turnieju wystartowało 105 zespołów. Z bardziej liczących się ekip przepadły w nich Holandia, Urugwaj, Meksyk, Bułgaria i Szwecja. Wszyscy pozostali wielcy wywalczyli awans. Polacy aby dostać się na mundial musieli pokonać Maltę i NRD. Na decydujące mecze ze wschodnimi Niemcami trener Antoni Piechniczek nie mógł powołać Zbigniewa Bońka, Stanisława Terleckiego i Józefa Młynarczyka. Dlatego sięgnął po część starej gwardii – grających za granicą Tomaszewskiego, Latę i Szarmacha. Srebrni medaliści z 1974 roku nie zawiedli selekcjonera. U siebie pokonaliśmy NRD 1:0, a w rewanżu 3:2 po dwóch golach Włodzimierza Smolarka. A potem generał Wojciech Jaruzelski wprowadził stan wojenny...

Piechniczkowi bardzo utrudniło to przygotowania, gdyż reprezentacje innych krajów nie chciały grać z nami sparingów, na znak protestu przeciwko reżimowi Jaruzelskiego. Ale mimo przeciwności losu byłemu trenerowi Odry Opole udało się dokonać trafnej selekcji i odpowiednio przygotować drużynę.

24 ekipy biorące udział w mistrzostwach podzielono na sześć czterozespołowych grup. Z każdej z nich dalej przechodziły dwie, które następnie tworzyły cztery grupy po trzy drużyny w każdej. Awans, równoznaczny z grą w półfinale, miał uzyskać tylko zwycięzca. A wszystko to zaplanowano na okres między 13 czerwca a 11 lipca w dwunastu hiszpańskich miastach, na siedemnastu(!) stadionach.

Dwunasty turniej o „Puchar Świata” rozpoczął się 13 czerwca 1982 roku na Nou Camp w Barcelonie. W meczu otwarcia Argentyna, już z młodym Diego Maradoną w składzie, niespodziewanie uległa Belgii 0:1 po golu Erwina Vandenbergha.

Dla Polaków mistrzostwa rozpoczęły się dzień później meczem z Włochami. Remis 0:0 wydawał się być dobrym wynikiem zważywszy na klasę rywala. Taki sam rezultat w kolejnym spotkaniu z Kamerunem wzbudził już niepokój. Tym bardziej, że gdyby nie dobra postawa Młynarczyka w końcówce spotkania, który wybronił w niej kilka groźnych strzałów „Nieposkromionych Lwów”, nie zdobylibyśmy nawet jednego punktu.

Przed ostatnim meczem grupowym z Peru trener Piechniczek postanowił wstawić do składu Janusza Kupcewicza i przesunąć do ataku Zbigniewa Bońka. Przez pierwszą połowę spotkania posunięcie to nie przynosiło efektów. Wynik 0:0 oznaczał dla Polski odpadnięcie z mundialu. Jednak w drugich 45 minutach „biało-czerwoni” dali prawdziwy popis skuteczności. Zdobyli pięć bramek, na co rywale odpowiedzieli tylko jednym trafieniem. Zwycięstwo 5:1 dało nam pierwsze miejsce w grupie i awans do dalszej fazy, wespół z Włochami. „Squadra Azzurra” nie wygrała ani jednego meczu, a mimo to zdołała przejść dalej. Kamerun żadnego meczu nie przegrał, ale cóż z tego, skoro musiał pożegnać się z turniejem.

W grupie B rewelacją była Algieria. Dzięki bramkom Rabaha Madjera i Lakhdara Belloumiego pokonała RFN 2:1. Potem co prawda przegrała z Austrią, ale w ostatnim meczu zwyciężyła 3:2 z Chile. Dzielnym Arabom nie udało się jednak awansować dalej, gdyż Niemcy zachodni ułożyli się z Austriakami. Zwycięstwo tych pierwszych 1:0 pozwalało obu ekipom przejść do dalszej fazy, toteż takim wynikiem zakończył się ich pojedynek. Algierczycy zostali na lodzie, ale nie byli w stanie nikomu niczego udowodnić.

Na uwagę zasługuje wynik jednego z meczów grupy C, w którym Węgrzy wygrali z Salwadorem 10:1. W grupie D Francja 4:1 pokonała Kuwejt, choć po interwencji arabskich szejków sędzia Stupar anulował bramkę zdobytą przez Alaina Giresse’a. Anglik Bryan Robson w meczu przeciwko „trójkolorowym” pobił rekord Bernarda Lacombe’a sprzed czterech lat i zdobył bramkę już w 27 sekundzie meczu. Reprezentacja Albionu wygrała ten mecz 3:1.

W szczęśliwych okolicznościach awansowali słabi na tym turnieju gospodarze. Z drugiego miejsca – w grupie E wyprzedzili ich reprezentanci Irlandii Północnej, w barwach których wystąpił najmłodszy debiutant w historii Mistrzostw Świata, 17-letni Norman Whiteside.

Znakomitą formę prezentowali Brazylijczycy. W swoich pierwszych trzech meczach strzelili 10 goli tracąc tylko dwa. Twierdzono nawet, że „canarinhos”, z Socratesem, Falcao i Zico w składzie mają najlepszy zespół w historii.

REKLAMA

Czytaj dalej