Hiszpania

Grają jak nigdy dotąd, przegrywają jak zawsze – to wytarte hasło od Euro 2008 jest już nieaktualne. Hiszpanie w końcu dorobili się reprezentacji na miarę swoich oczekiwań. Grającej zarówno efektownie, jak i efektywnie.

Hiszpania na turniejach mistrzowskich przez długie lata rozczarowywała. Zarówno na mistrzostwach świata, jak i Europy. Nic nie osiągnęło pokolenie legendarnego bramkarza Ricardo Zamory w latach 30. W latach 50. nie pomógł nawet wielki as Realu Madryt, urodzony w Argentynie geniusz Alfredo di Stefano. W 1964 roku ekipie, której liderami byli Luis Suarez i Francisco Gento, udało się zdobyć mistrzostwo Europy i przez długie lata był to jedyny skalp w hiszpańskiej kolekcji.

Po tym pamiętnym triumfie przez kolejne 16 lat reprezentacji Hiszpanii w turnieju wogóle nie oglądaliśmy! Reprezentacja z Półwyspu Ibersyjskiego awansowała do mistrzostw Europy w 1980 roku, jednak swój udział w turnieju zakończyła już na fazie grupowej. Dużo lepiej było 4 lata później, kiedy Hiszpania na tunieju we Francji przegrała dopiero w wielkim finale z gospodarzami, 0:2. Dwa kolejne turnieje to kolejne rozczarowania. Najpierw w 1988 roku Hiszpanie nie wyszli z grupy, a do turnieju w Szwecji się nie zakwalifikowali. Mistrzostwa 1996 i 2000 to dla Hiszpanów porażki w ćwierćinałach, odpowiednio z Anglią i Francją.

Mistrzostwa w Portugalii w 2004 roku był y kolejnym wielkim rozczarowaniem dla Hiszpanii. Piłkarze trenera Inakiego Sáeza w trzech meczach zdobyli zaledwie 4 punkty i ostatecznie zakończyli udział w turnieju na trzecim miejscu w grupie.

Na mistrzostwach świata wcale nie było lepiej. Mimo że przez niemal ćwierć wieku Hiszpanie zawsze aspirowali go walki o najwyższe trofea to z kolejnych mistrzostw świata wracali z opuszczonymi głowami. Emilio Butragueno, Michel, Manuel Sanchis, Fernando Hierro, Fernando Morientes, Raul Gonzalez – oni wszyscy zakończyli reprezentacyjną karierę bez najmniejszego choćby sukcesu.

W 1982 Hiszpanie roku na własnej ziemi bój o półfinał przegrali z RFN i Anglią. W Meksyku polegli w ćwierćfinale z Belgią, a cztery lata później we Włoszech przegrywając z Jugosławią nawet nie weszli do finałowej ósemki. W USA zaczęli od niespodziewanego remisu z Koreą Południową, ale wyszli z grupy i w 1/8 finału rozgromili Szwajcarów 3:0. Marzenia o podium skończyły się na Włochach…We Francji nastąpił już totalny kataklizm, kiedy po zaciętym meczu ulegli Nigerii, później bezbramkowo zremisowali z Paragwajem i nawet nie wyszli z grupy. W 2002 roku w Korei hiszpańską drużynę „wygwizdał” egipski arbiter Gamal El Ghandour, nie uznając dwóch prawidłowych goli strzelonych gospodarzom w ćwierćfinale. W rzutach karnych, których w ogóle nie powinno być, to Azjaci okazali się lepsi.

Wreszcie turniej rozegrany cztery lata temu w Niemczech. W fazie grupowej Hiszpanie grali dobrze, pokonali Ukrainę, Tunezję i Arabię Saudyjską i pewnie awansowali do II rundy. Tam mieli rozprawić się z Francuzami, dowodzonymi przez kończącego karierę Zinedine’a Zidane’a. Jego hiszpańscy koledzy z Realu przepraszali nawet, że będą zmuszeni wysłać go na emeryturę. Jednak na nią przyszedł czas dopiero kilkanaście dni później – po finale MŚ. W II rundzie Francuzi ograli „La Seleccion” 3:1, choć po goli strzelonym przez Davida Villę z rzutu karnego wydawało się, że wszystko idzie po myśli Hiszpanów.

Po wielu latach niepowodzeń kibice od Kadyksu, przez Kastylię, Andaluzję, Navarrę i Katalonię, byli przekonani, że i na Euro 2008 ich drużyna będzie grać pięknie, ale nic nie osiągnie. Prowadzona przez „mędrca z Fortalezy” – Luisa Aragonesa drużyna przez fazę grupową przebrnęła bez problemów, ale tak już z Hiszpanami bywało często. 1/8 finału była katorgą. Mistrzowie defensywy Włosi skutecznie niweczyli wysiłki pięknie grających Hiszpanów i wiele wskazywało na to, że ci znów polegną. Jednak w rzutach karnych mogli liczyć na Ikera Casillasa. Reprezentanci Italii dwa razy nie zdołali pokonać go z 11. metrów i to Hiszpania awansowała. W półfinale drużyna trenera Aragonesa po golach Xaviego, Daniela Guizy i Davida Silvy rozbila Rosję, a w finale pokonała Niemców 1:0. Autorem gola na wagę mistrzostwa Europy był Fernando Torres. Popularny „El Nino” – „dzieciak”, i jego koledzy z reprezentacji przełamali fatalną passę i stali się bohaterami całego kraju.

Choć rok później w Pucharze Konfederacji prowadzona już przez Vicente del Bosque ekipa nie popisała się, odpadając w półfinale ze Stanami Zjednoczonymi, w RPA będzie jednym z faworytów. Hiszpania wydaje się być drużyną kompletną, z gwiazdami w każdej formacji. W bramce ma jednego z najleszych zawodników świata na tej pozycji Ikera Casillasa. W obronie duet świetnyc stoperów Barcelony – Gerarda Pique i Carlosa Puyola. Na prawej stronie defensywy gra bramkostrzelny jak na obrońcę Sergio Ramos, a na lewej solidny Joan Capdevilla.

W pomocy del Bosque ma do dyspozycji wspaniałych rozgrywających – Xaviego, Andersa Iniestę, Cesca Fabregasa, a także artystów w wykonywaniu „czarnej roboty” – Marcosa Sennę i Xabiego Alonso. Na skrzydłach w RPA powinni szaleć David Silva i Jesus Navas. W ataku zabójczy duet stworzyć mogą David Silva i Fernando Torres.

Europejska reprezentacja jeszcze nigdy nie wywalczyła tytułu mistrza świata poza Starym Kontynentem, ale jeśli komuś ma się to udać, to chyba właśnie Hiszpanom, ewentualnie Anglikom. Tak mocna ekipa jest w stanie zdominować nawet drużynę magików z Brazylii. Jednak najpierw musi w grupie zdominować Szwajcarię, Honduras i Chile.