Holandia

To jest ekipa, którą stać na wszystko. Nie będzie wiec zaskoczeniem, jeśli Holandia nie wyjdzie z grupy. Niech się jednak nikt również nie zdziwi, jeśli mieszanka rutyny z młodością Berta van Marwijka zdobędzie na południowoafrykańskich stadionach medal. Nawet ten najbardziej cenny.

Holandia mistrzem świata nie była jeszcze nigdy, ale na podium mundiali stawać nie omieszkała. Złoty okres tamtejszego futbolu przypada na lata siedemdziesiąte ubiegłego wieku. Wówczas to reprezentacja prowadzona przez Rinusa Michelsa zakończyła turniej w 74 roku na drugim miejscu, ulegając w finale drużynie RFN (1:2). Cztery lata później w Argentynie ta sama drużyna z legendarnym Johanem Neeskensem w składzie znów znalazła się w finale i po raz kolejny nie zdołała wywalczyć złota przegrywając 1:3 z gospodarzami. Holendrzy stali się wówczas pierwszym zespołem, który dwa razy z rzędu zdobywał wicemistrzostwo świata.

Wymyślona przez Michelsa i z powodzeniem stosowana w Ajaxie Amsterdam koncepcja "futbolu totalnego", poparta wspaniałymi wykonawcami takimi jak wspomniani Cruyff czy Neeskens zdawała egzamin na piątkę, jednak po puchar nie udało się sięgnąć. Czym był ów „futbol totalny”, który zrewolucjonizował futbol i którym zachwycał się świat? To prosta dziś zasada, że cała drużyna broni i cała atakuje. Najbardziej wysunięty napastnik jest pierwszym obrońcą, boczny obrońca wypełnia zadania pomocnika itd, wyraźne do tej pory granice pomiędzy formacjami zostały zatarte. Drużynie holenderskiej pozwalało to na grę ofensywną, z polotem. Ustawieniem stosowanym przez Michelsa było 4-3-3.

Początek lat osiemdziesiątych był dla "Oranje" bardzo nieudany. Dwukrotnie z rzędu - w 1982 roku i cztery lata później "Pomarańczowych" na mistrzostwach globu nie oglądaliśmy. Dopiero w 1988 roku kadra prowadzona ponownie przez Michelsa, a mająca w składzie takie gwiazdy jak Ruud Gullit, Marco van Basten, Ronald Koeman czy Frank Rijkaard zdołała wygrać wielki międzynarodowy turniej - Holendrzy zdobyli mistrzostwo Europy. Drużyna podbudowana tym sukcesem z wielkimi nadziejami przygotowywała się do mundialu we Włoszech. Niestety, w drugiej rundzie turnieju piłkarze z kraju tulipanów przegrali z późniejszymi triumfatorami - reprezentacją Niemiec.

Cztery lata później, w amerykańskiej spiekocie Holendrzy zawędrowali do ćwierćfinału, gdzie zatrzymał ich w pięknym i dramatycznym meczu późniejszy triumfator ówczesnego World Cup – drużyna Brazylii. Dennis Bergkamp i spółka grali świetnie, ale znowu przedwcześnie musieli jechać do domów.

Jeszcze większą pigułkę goryczy przyszło Holendrom przełknąć podczas mundialu we Francji. Dla sportowca nie ma bowiem gorszego miejsca niż czwarte, a takie właśnie Pomarańczowi wówczas zajęli. W meczu o brąz pokonała ich Chorwacja.

W 2000 roku nadarzyła się doskonała okazja do tego, aby podreperować morale. Holandia była współgospodarzem Euro, a za sterami kadry siedział Frank Rijkaard. Cel był jeden: wygrać rozgrywany u siebie turniej. Osiągnąć go się nie udało, a mecz półfinałowy z Włochami przeszedł do historii. Przez blisko godzinę Oranje grali z przewagą jednego zawodnika, mieli dwa rzuty karne (!), a mimo to nie potrafili pokonać Francesco Toldo. W karnych również się skompromitowali, a Rijkaard potem podał się do dymisji.

Podobnie pracę z kadrą kończył jego następca Louis Van Gaal. On jednak poniósł klapę totalną, bo nie był w stanie zakwalifikować się do azjatyckiego mundialu w Korei Płd. i Japonii. Zastąpił go Dick Advocaat i mistrzostwa Europy w Portugalii w 2004 roku zakończył w półfinale.

Wówczas nastał czas Marco Van Bastena, który w kadrze przeprowadził rewolucję. Z reprezentacją pożegnała się część starej gwardii określanej mianem zmarnowanego (oczywiście na polu reprezentacyjnym) pokolenia: Kluivert, Overmars, Stam, De Boer itd. Odmłodzona kadra w niemieckim Weltmeisterschaft doszła do 1/8, a dwa lata później w europejskim czempionacie na boiskach Austrii i Szwajcarii do ćwierćfinału.

Po Euro 2008 drużynę objął ówczesny szkoleniowiec Feyenoordu Bert van Marwijk. I w kwalifikacjach do mundialu w RPA Holendrzy roznieśli w pył przeciwników. W drodze do Afryki Holendrom na drodze stanęli Norwegowie, Szkoci, Macedończycy i Islandczycy i żadna z tych drużyn Pomarańczowym nie urwała nawet punktu! Wszystko poszło łatwo i przyjemnie. Holandia była pierwszą ekipą, która zdobyła awans na mistrzostwa.

Zwycięska drużyna van Marwijka grała systemem 4-3-3. Bramki najczęściej bronił Maarten Stekelenburg, obronę trzymali Joris Mathijsen i Andre Ooijer, w pomocy rządził zięć selekcjonera Mark van Bommel, który wrócił do gry w pomarańczowej koszulce. Najwięcej goli (3) zdobyli Klas Huntelaar i Dirk Kuyt. Nie można zapominać o innych ważnych ogniwach: Arjenie Robienie, Robinie Van Persie czy Rafaelu Van der Vaart'cie.

Ten ostatni drżał o wyjazd na mundial, bo w kwietniu nabawił się kontuzji mięśni uda. Na szczęście uraz nie okazał się aż tak groźny. Jeśli chodzi o powołania do szerokiej kadry to selekcjoner trochę zaskoczył. W takich kategoriach można rozpatrywać nominacje m.in. defensora Ajaxu Vurnona Anity czy snajpera z Alkamaar Jeremaina Lensa. Bert van Maarwijk nie dał szansy Ruudowi van Nistelrooy’owi, któremu ponownie zamarzyło się założyć narodowe barwy.

Ostateczny skład 23-osobowej kadry na mistrzostwa musi być znany do 1 czerwca. Holendrzy w fazie grupowej afrykańskiego turnieju zmierzą się z Kamerunem, Danią i Japonią.